Demokrasi, adalet ve vicdan üzerine… | Beyhan İpek

Demokrasi, adalet ve eşitlik için mücadele ettiğimiz kendi kurumlarımızda bugün aynı değerleri aramak zorunda kalıyoruz. Kadın iradesinin yok sayıldığı, seçilmiş yöneticilerin görevden uzaklaştırıldığı bir yerde hangi demokrasiden söz edebiliriz?

Bizler bu kurumlarda neden varız?

Barış, eşitlik, kardeşlik, dayanışma ve insan hakları için… Haksızlığın karşısında durmak, ötekileştirmeye karşı mücadele etmek ve herkesin eşit söz sahibi olduğu bir yaşamı savunmak için.

Peki, bugün kendi kurumlarımızda yaşananlara baktığımızda, savunduğumuz değerlerin neresindeyiz?

Tüzükten, genel kurul kararlarından ve kurumsal iradeden söz ediyorsunuz. Peki, Almanya Alevi Kadınlar Birliği’nin seçimle ortaya koyduğu iradeye neden kayyum atadınız? Kadınları ihraç ederken, savunma haklarını ellerinden alırken demokrasi ve tüzük neredeydi?

Avrupa Alevi Kadınlar Birliği’nde de kayyum sürecine ilişkin ciddi meşruiyet ve hukuk soruları hala yanıt bekliyor. Leyla Solmaz’ın başkanlığa getirilme sürecinin hangi demokratik ve hukuki temele dayandığı açıklanmalıdır.

Şu an Almanya Alevi Kadınlar Birliği Başkanı sıfatını taşıyan Özgür Demir hangi tüzüğe göre seçildi? Yasal mıdır, yoksa kayyum mudur?

İki gün boyunca bir kadının karşısına güvenlik güçlerini çıkarmak, seçilmiş kadın iradesini yok saymak ve insanların kendilerini savunma hakkını tartışmalı hale getirmek hangi demokrasi anlayışıyla bağdaşıyor?

Şimdi bütün bunları bir kenara bırakıp başka konularda genel kurul kararlarından ve kurumsal iradeden söz etmek ne kadar tutarlı?

Demokrasi kişilere, makamlara ve çıkarlara göre değişen bir ilke değildir. Herkes için aynı şekilde uygulanmadığı sürece yalnızca bir söylem olarak kalır.

Turgut Öker’in onursal başkanlığı üzerinden yürütülen tartışmada da asıl mesele bir unvandan ibaret değildir. Mesele, geçmişin emeğine saygı, kurumsal hafıza ve birlikte var olabilme kültürüdür. Hiç kimse kendi varlığını bir başkasının yokluğu üzerine inşa etmemelidir.

Onursal olmak yalnızca bir unvan taşımak değildir; birleştirmek, uzlaştırmak, kırgınlıkları gidermek ve barışın dilini büyütmektir.

Artık yorulduk! Demokrasi adına mücadele ettiğimiz kurumlarda yeniden demokrasi aramaktan, adalet adına bulunduğumuz yerlerde adalet talep etmekten yorulduk.

Bizim ihtiyacımız daha fazla dışlama değil, yüzleşme; daha fazla hesaplaşma değil, dayanışma; daha fazla kibir değil, vicdandır.

Kurumlar, kendilerinden önce gelenlerin izlerini silerek değil, onların biriktirdiği değerlerin üzerine yenilerini koyarak büyür.

Unutmayalım: Biz buralarda makamlar ve unvanlar için değil, barış, eşitlik, kardeşlik ve insan onuru için varız.

Belki de artık hepimizin kendisine sorması gereken soru şudur:

Biz savunduğumuz değerleri gerçekten kendi kurumlarımızda yaşatabiliyor muyuz?

Beyhan İpek – 11.11.2026

Tags: Beyhan İpek